-
Czego słuchasz w tej chwi...
Forum: Inne tematy związane z muzyką
Ostatni post: bonaparte
31-10-2026, 2:41
» Odpowiedzi: 1,262
» Wyświetleń: 121,586 -
Nerwica
Forum: Zdrowie
Ostatni post: Siwy
18-10-2026, 23:16
» Odpowiedzi: 6
» Wyświetleń: 1,703 -
Najgorsze filmy czyli to ...
Forum: Pozostałe hobby
Ostatni post: bonaparte
19-09-2026, 21:37
» Odpowiedzi: 21
» Wyświetleń: 2,168 -
Brak komarów
Forum: Zwierzęta
Ostatni post: bonaparte
26-07-2026, 18:56
» Odpowiedzi: 0
» Wyświetleń: 196 -
Jak ochłodzić mieszkanie
Forum: Moda/ uroda/ wnętrze
Ostatni post: bonaparte
02-07-2026, 21:53
» Odpowiedzi: 2
» Wyświetleń: 278 -
Jaką książkę ostatnio prz...
Forum: Pozostałe hobby
Ostatni post: bonaparte
30-06-2026, 22:56
» Odpowiedzi: 263
» Wyświetleń: 32,002 -
Koniec wojny na Ukrainie!
Forum: Polityka/ historia
Ostatni post: Siwy
20-06-2026, 23:39
» Odpowiedzi: 41
» Wyświetleń: 3,126 -
Mocne uderzenie
Forum: Inne tematy związane z muzyką
Ostatni post: Traf
15-06-2026, 22:45
» Odpowiedzi: 189
» Wyświetleń: 13,447 -
Kielce
Forum: Sport/ turystyka/ pojazdy
Ostatni post: bonaparte
02-06-2026, 20:01
» Odpowiedzi: 44
» Wyświetleń: 3,196 -
W co teraz grasz czy będz...
Forum: Pozostałe hobby
Ostatni post: bonaparte
30-05-2026, 14:18
» Odpowiedzi: 56
» Wyświetleń: 4,148
- Postów na forum:180,514
- Wątków na forum:6,196
- Użytkownicy:3,260
- Najnowszy użytkownik:Kari
Obchodziliśmy 30 czerwca 2008 roku rocznicę, natknąłem się na niezwykle ciekawy artykuł Macieja Sowińskiego pt. „Drugi meteoryt tunguski”, zamieszczonego w „Wybrzeżu” nr 45/1985 z dnia 23 czerwca 1985 roku, który przytaczam tutaj w całości, bo jest niezwykle ciekawy:
Zdarzyło się 9 kwietnia 1984 roku…
Parę tygodni temu pisałem o tym, jak indonezyjski wul¬kan Galunggung zmusił do awaryjnego lądowania dwa potężne jumbo-jety przelatujące nad wyspą Jawą. Ta¬jemnicze początkowo zjawis¬ko wygaszenia silników i zma¬towienia samolotowych szyb udało się wkrótce wyjaśnić właśnie działalnością wspo¬mnianego wulkanu.
Dziewiątego kwietnia ubie¬głego roku, 300 kilometrów na wschód od największej ja¬pońskiej wyspy Honsiu wyda¬rzyło się wszakże coś, nad czym do dziś łamią sobie głowy naukowcy z różnych stron świata.
Otóż tego właśnie dnia, krótko przed północą, samo¬lot transportowy Boeing 747, należący do Japan Airlines, leciał z Tokio do Anchorage na Alasce. Maszyna znajdo¬wała się wysoko nad puła¬pem chmur, zalegających na poziomie 4300 metrów, gdy nagle jej załoga zauważyła, że z obłoków wystrzelił pot꿬ny słup pary, który przybie¬rając formę gigantycznego grzyba w ciągu dwóch minut osiągnął wysokość 18.000 me¬trów, a jego czapa rozciąg¬nęła się na 320 kilometrów. Szybkość rozprzestrzeniania się grzyba oceniono od 420 do 800 km/godz.
Kapitan samolotu, Charles McDade zawrócił maszynę i gwałtownie obniżając wysokość oddalił się, polecając załodze założyć maski tleno¬we I wzywając drogą radiową pomocy, Wszystko wskazy¬wało na to, iż przed samolo¬tem nastąpiła eksplozja ją¬drowa, chociaż jej błysku ni¬komu nie udało się zauwa¬żyć. Świadkami tego samego zjawiska były także załogi dwóch innych samolotów, zmierzających w tym czasie ku Alasce. Tajemniczy obłok po osiągnięciu wysokości dwu¬dziestu kilku kilometrów zrzedł i rozpłynął się.
Zaalarmowane przez załogi stacje naziemne nakazały sa¬molotom lądowanie w wojsko¬wej bazie lotniczej w pobliżu Anchorage, gdzie przeprowadzono natychmiast pomiary radioaktywności, ale... - nic nie wykryto. W czasie trwania ta¬jemniczego zjawiska nie wy¬stąpiły również żadne zakłó¬cenia w łączności radiowej czy w funkcjonowaniu elektro¬nicznych urządzeń znajdują¬cych się na pokładach samo¬lotów, a tego typu objawy towarzyszą normalnie wybu¬chom jądrowym. Brak błysku eksplozji również wskazywał na odmienną naturę zjawiska.
Z drugiej strony szybkość rozprzestrzeniania się obłoku, nie spotykana normalnie w przyrodzie, wskazywałaby na to, iż nastąpiła jakaś eksplo¬zja i to potężna. Poderwanie tak wielkich mas powietrza mógłby spowodować wybuch 0 sile minimum jednej megatony, czyli odpowiadającej eksplozji m i l i on a to n trotylu.
Początkowo krążyły pogło¬ski, iż w rejonie tym nastąpił wybuch na jakimś podwodnym okręcie atomowym, ale prze¬czyły temu oczywiste fakty. Przede wszystkim, gdyby eks¬plozja nastąpiła na wodzie, albo pod nią, spowodowane przez nią fale akustyczne by¬łyby wyłapane przez stację wojskowych hydrofonów od¬ległe nawet o wiele tysięcy kilometrów, a tymczasem nawet najbliższa z nich, znajdu¬jąca się w pobliżu wyspy Wake o 2 tysiące kilometrów na południe od miejsca zja¬wiska, nie zarejestrowała te¬go.
Gdyby eksplozja nastąpiła na powierzchni wody, bądź ponad nią, jej ognistą kulę
i błysk musiałyby zauważyć załogi samolotów. Jądrowe wybuchy można zaobserwować nawet z odległości pól tysiąca kilometrów. Poza tym potężne promieniowanie pod¬czerwone powinny zauważyć satelity rozlokowane na wokółziemskich orbitach, a ra¬dioaktywne opady dałyby się wykryć jeszcze długo , po wy¬buchu i w znacznej od niego odległości. Nic takiego nie nastąpiło.
Można by teoretycznie za¬łożyć, że była to eksplozja chemiczna, a nie jądrowa, ale spowodowanie takowej wymagałoby przetransporto¬wania na pełne morze setek tysięcy ton materiałów wybu¬chowych — i to nie bardzo wiadomo po co.
Wysunięto również hipote¬zę, iż sprawcą mógłby być jakiś podwodny wulkan. Fak¬tem jest, że w regionie tym znajduje się ich sporo. Ich erupcje są często rejestrowa¬ne przez stacje nasłuchowe, zajmujące się normalnie wy¬krywaniem okrętów podwod¬nych. Wspomniana już stacja hydrofonów koło wyspy Wake w okresie odpowiadającym dziwnemu zjawisku atmosfe¬rycznemu zarejestrowała aż jedenaście podwodnych wy¬buchów, ale pochodzących z rejonów bardzo odległych od miejsca, w którym pojawi! się tajemniczy grzyb.
Najbliższy z nich spowodo¬wany był przez podwodny wulkan Kaitaku, położony 130 kilometrów ha północ od ja¬pońskiej wyspy Iwo Dżima. Jest on odległy o 1470 kilo¬metrów i chociaż przejawiał w tym czasie aktywność, nie mógł w żaden sposób wpły¬wać" na przebieg zjawisk na tak oddalonych akwenach — tym bardziej że, jakikolwiek obłok pochodzący z niego zo¬stałby zdmuchnięty w przeci¬wnym, kierunku przez wiejące wtedy wiatry.
Wysunięto więc .jeszcze in¬ną hipotezę. Dwaj amerykań¬scy naukowcy stwierdzili, iż sprawcą mógł być meteor, który wtargnąwszy w warstwę chmur rozpadł się na drobniuteńkie kawałki. Ich ener¬gia wyzwoliła tyle ciepła, że spowodowała pióropusz pary, która rozprzestrzeniła się na kształt grzyba, niczym w na¬stępstwie eksplozji nuklear¬nej. Ale, jak twierdzą inni naukowcy, właśnie grzybowaty kształt chmury, jak również wielka ilość energii potrzeb¬nej do jej wywołania, prze¬mawiają przeciwko meteoro¬wej hipotezie. Niemniej jed¬nak nie może być ona zu¬pełnie odrzucona z tego choćby powodu, iż kiedyś się już coś podobnego zdarzyło.
Słynny meteoryt tunguski, który w 1908 roku powalił ol¬brzymie połacie syberyjskiej tajgi, również nie pozostawił po sobie materialnych śla¬dów, jeśli pominąć mikrosko¬pijne szkliste kuleczki. Eks¬plodował on w powietrzu nie docierając do powierzchni Ziemi.
W 1979 roku sztuczny sate¬lita Vela, przeznaczony do wykrywania eksplozji nuklear¬nych, zarejestrował w pobli¬żu wybrzeży Afryki południo¬wej błysk, który mógłby być uznany za tego typu wybuch, gdyby nie fakt, że nie udało się zaobserwować innych, to¬warzyszących atomowym pró¬bom, zjawisk, takich jak fala uderzeniowa czy opady ra¬dioaktywne. Hipoteza naj¬prostsza czy najbardziej na¬rzucająca się wcale nie musi być słuszna.
Strach pomyśleć co by się stało, gdyby meteoryt tungu¬ski spadł dzisiaj, a nie bez mała osiemdziesiąt lat temu. Przecież obecnie byłoby nie¬mal oczywiste, iż jest to nu¬klearny atak przeprowadzony z wokółziemskiej orbity, a nie pocisk wystrzelony przez naturę — Bóg wie jak dawno. Konsekwencje takiego „bom¬bardowania" mogłyby być nie¬obliczalne, zwłaszcza gdyby zdarzyło się ono, nie na bez¬ludnych terenach Syberii - gdzie ofiarami padły kiedyś głównie drzewa i renifery — ale na gęsto zamieszkanych terenach któregoś z wysoko rozwiniętych krajów.
Chociażby z tego powodu wykrycie przyczyny grzyba, który tak przestraszył załogi samolotów u japońskich wy¬brzeży wydaje się ważne. Jak dotąd jako sprawców można by wykluczyć wulkany i bomby atomowe, ale nadal nie wiadomo, co to było 'napra¬wdę. Może drugi meteoryt tunguski, a może po prostu UFO?
Tyle Maciej Sowiński. Jak słusznie zauważa, tego rodzaju przypadków bywa więcej, a jeden z nich miał miejsce właśnie niedaleko granic naszego kraju. A sprawa przedstawiała się tak:
Czarny dym nad Rosją.
Najpierw była sensacyjna informacja w głównym wydaniu „Wiadomości” TVP-1 z dnia 13 marca 2001 roku, którą potem powtórzył „Super Express” w dniu 14 marca. Otóż wieczorem, dnia 12 marca 2001 roku, o godzinie 18:30 czasu moskiewskiego (czyli 16:30 CŚE, 14:30 GMT), załoga polskiego samolotu typu Boeing 737-500, oznaczony jako SP-LKF lecącego z Moskwy do Warszawy, w kilka minut po starcie z lotniska, w odległości 200-250 km (rozbieżności w relacjach świadków) na zachód od Moskwy, zauważyła ogromny, bijący w niebo na 11 km słup ciemnego dymu. Słup ten widziało jeszcze kilkanaście załóg innych maszyn lecących z lub do Moskwy z kierunku zachodniego. Po wylądowaniu w Warszawie na Okęciu, Boeinga poddano kontrolnym testom na radioaktywność - obawiano się bowiem tego, ze był to grzyb po wybuchu jądrowym lub po awarii reaktora jądrowego elektrowni nuklearnej w Smoleńsku. Na szczęście nie stwierdzono podwyższonej radiacji. Nie stwierdzono także żadnych silniejszych wstrząsów podziemnych dobiegających z tamtego rejonu, jedynie stacja sejsmograficzna w Helsinkach odnotowała słabe wstrząsy w okolicach Moskwy.
Ludzie gubili się w domysłach, sądzono m.in., że samolot wszedł w strefę działania jakiegoś niezbyt dobrze znanego zjawiska atmosferycznego - wersja lansowana przez rosyjskie Ministerstwo ds. Sytuacji Nadzwyczajnych; wybuch w składzie amunicji, wybuch międzykontynentalnej rakiety balistycznej ICBM w silosie, wybuch składowanego w silosach paliwa rakietowego... Jedno jest absolutnie pewne i uspokajające - to nie reaktor w Smoleńskiej EJ. Wybuch wulkanu? - w rejonie Moskwy nie ma wulkanów, chociaż obraz silnego wybuchu typu Wezuwiusza czy Mt. Pele daje wysokie słupy lekkich frakcji tefry sięgających do kilku kilometrów wysokości. Ale erupcje wulkaniczne dają zupełnie inny obraz zjawiska, gdyż towarzyszą im wstrząsy tektoniczne i wydzielanie się trujących gazów, głównie: dwutlenku i tlenku węgla, tlenków siarki i siarkowodoru oraz związków chloru i innych halogenów. Tego nie stwierdzono.
15 marca Rosjanie podali oficjalnie, że słup dymu powstał w wyniku pożaru zachodniej nitki gazociągu biegnącego z Tweru w kierunku zachodnim - i że nic niezwykłego poza zwykłym pożarem tam nie zaszło... Pożar zniszczył ponoć 70 m gazociągu w okolicach Tweru leżącego 160 km na północ od Moskwy.
Takie wyjaśnienie jeszcze bardziej pogłębiło zagadkę, boż słup dymu widziano przecież 200-250 km na zachód od Moskwy. To po pierwsze.
Po drugie: widziano potężny słup dymu, a nie ognia. W przypadku pożaru gazociągu czy ropociągu - te ostatnie przebiegają na zachód od Moskwy, ale w jeszcze większej odległości - widziano by na tle ciemnej ziemi jasne pomarańczowo-czerwone płomienie i podświetlone nimi kłęby dymu, i byłoby oczywiste, że chodzi o zwykły pożar... Gaz ziemny pali się słabo kopcącym płomieniem, więc nie mógł to być pożar gazu. Wybuch gazociągu mógłby spowodować wytrysk fontanny ognia na 1.500 - 2.000 metrów, jak to miało miejsce w Azerbejdżanie, Armenii i USA, ale potem słup płomieni byłby znacznie wyższy i nie wydzielałby on tak wiele dymu...
Po trzecie: nie mógł to być zwykły pożar, bowiem nawet gwałtowna burza ogniowa nie spowodowałaby powstania słupa dymu wysokiego na 11 km, a grzyba dymu, który przypominałby grzyb po wybuchu jądrowym.
To nie mógł być także wybuch jądrowy, bo w takim przypadku stwierdzono by silne wstrząsy podziemne o nietypowej charakterystyce pozwalającej na błyskawiczne zidentyfikowanie wstrząsu jako efektu wybuchu nuklearnego. No i rzecz jasna skażenia radioaktywne samolotów. Tego nie stwierdzono. Nie stwierdzono także typowej w takich przypadkach kuli ognistej i fal uderzeniowych eksplozji. Nie stwierdzono także wystąpienia EPM - czyli efektu pulsu magnetycznego eksplozji jądrowej. Synergiczne działanie błysku neutronowego, błysku termicznego i EPM wybuchu jądrowego spowodowałoby śmierć ludzi na pokładzie polskiego samolotu, o ile nie zostałby wcześniej sprasowany na placek uderzeniem naddźwiękowej fali eksplozji...
Co to być mogło? W niedzielnej audycji z cyklu „Nautilius Radia Zet” w dniu 18 marca 2001 roku będący gościem programu Igor Witkowski stwierdził, że obraz tego zdarzenia przypomina mu dość dokładnie powietrzny wybuch jądrowy, aliści nim na pewno nie był ze względu na to, że jak już podałem wyżej - nie stwierdzono wystąpienia zjawisk świetlnych, akustycznych i magneto-elektrycznych towarzyszących tego rodzaju eksplozjom. W swoim wejściu antenowym z kolei skojarzyłem ten dziwny incydent z wydarzeniem z 30 czerwca 1908 roku, jakim był spadek tzw. Meteorytu Tunguskiego w syberyjską tajgę. Wtedy też zaobserwowano chmurę ciemnego dymu, która uniosła się do stratosfery - czyli na co najmniej 10 km nad Ziemię. Ale w przypadku podmoskiewskim nie było innych efektów fizycznych tego wydarzenia, a zatem...
Jest jeszcze jedno wytłumaczenia - w rejonie Moskwy spadł jakiś masywny sztuczny satelita Ziemi, który pozostawił po sobie smugę dymu, która potem słabe wiatry „rozmazały” w kolumnę, zaś silne stratosferyczne wiatry „jet streams” rozwiały ją całkowicie powyżej 11.000 metrów. To też jest jakieś wytłumaczenie, ale moim zdaniem też ciągnięte za włosy...
A zatem mamy znowu zagadkę i to techniczną, przez to groźną dla ekosystemu planety. Bo jestem pewien, że była to robota człowieka. Mam nadzieję, że nie był to wybuch jakiegoś składu broni biologicznej czy chemicznej, których na terenach byłego Związku Radzieckiego jest bardzo dużo, a wszystkie SOWIERSZIENNO SIEKRIETNO, a w dzisiejszej Rosji nie ma środków na ich utrzymanie, więc siłą rzeczy takie wypadki mogą się zdarzyć... i to w każdej dosłownie chwili. Przykład wzięcia przez rosyjski OPL norweskiej rakiety meteorologicznej za amerykański ICBM i postawienie rosyjskich sił rakietowych w stan najwyższej gotowości bojowej w 1995 roku, czy ostatnie wydarzenia związane z zatonięciem okrętu podwodnego K-141 Kursk w sierpniu 2000 roku wskazują na to, że wystarczy jeden impuls, jeden bit fałszywej informacji wklepanej na dysk komputera, jeden nieopatrzny ruch joysticka czy jeden przedmiot wrzucony do silosu albo składu i bieda gotowa, i to taka, w porównaniu z którą katastrofa czarnobylska wydawać się będzie wiosennym deszczykiem... Obym się mylił! - ale niestety, wszystko wskazuje na to, że to my, ekolodzy mamy rację. Tylko, że nikt nas nie słucha.
Na przełomie maja i czerwca 2002 roku, Poznań przeżywa falę radiofobii, która przejawiała się masowym wykupem płynu „Lugola” z tamtejszych aptek. Powodem tego stały się pogłoski o wybuchu czy wycieku substancji radioaktywnych w Czarnobylu lub innej elektrowni jądrowej. 2 i 3 czerwca 2002 roku wszystkie polskie media dementowały te plotki, obrzucając przy okazji wszystkich ekologów błotem za sianie paniki, ale...
... jednocześnie zza wschodniej granicy wciąż napływały informacje o wycieku radioaktywnym z Chmielnickiej EJ. Od razu zacząłem robić pomiary moim licznikiem G-M, ale nie wykazał on podwyższonego promieniowania tła poza standardowe wartości. Po ulicach Lwowa i kilku mniejszych miast jeździły polewaczki zmywające kurz, patrole dozymetryczne Wojsk Chemicznych na Ukrainie i Białorusi dokonywały pomiarów radioaktywności ziemi, wody i atmosfery. Oficjalnie były to tylko ćwiczenia służb odkażania i dezaktywacji OC. Rzecz w tym, że w krajach WNP jeżeli się czemuś zaprzecza, to z całą pewnością to istnieje.
Jak w 1986...
Meteoryty?
I co z tego wynika? Przede wszystkim to, że jeżeli obydwa opisane tutaj wydarzenia miały faktycznie miejsce to znaczyłoby, iż takich wydarzeń, jak spadek Tunguskiego Ciała Kosmicznego (wcale nie jest powiedziane, że to meteoryt) było w historii znacznie więcej, i to w historii nowożytnej!
Jest jeszcze druga strona tego medalu – wojskowe eksperymenty z Broniami Masowego Rażenia. Japonia od 1945 roku znajduje się w orbicie zainteresowań Ameryki i jej kompleksu zbrojeniowo-przemysłowego, który w tej części Pacyfiku urządził sobie poligon morski do testowania nowych technologii i taktyki prowadzenia działań na morzu. Nie muszę chyba dodawać, że wszystkie te eksperymenty były TAJNE/POUFNE/PRZED ODCZYTANIEM SPALIĆ i jako takie były niedostępne dla mediów. A jeżeli nawet ktoś się do nich dokopał, to doskonale działający mechanizm cenzury zawsze nie dopuszczał do przedostania się takich informacji na szersze forum… To jest oczywiste, bowiem wszystkie BMR nadal były i są tajne w najwyższym stopniu. Czy użycie BMR pozostawia ślady w postaci zapisów – pozostawia rzecz jasna, ale można je po prostu zająć w imieniu i dla dobra rządu Stanów Zjednoczonych i jest po wszystkim. Podejrzane rejestraty toną raz na zawsze w archiwach. Prasie rzuca się jakiś wiarygodnie brzmiący ochłap, który pismacy szybko podejmą i jest po sprawie. No, a potem pisze się o kolejnych dziwnych wydarzeniach w Trójkącie Smoka na Morzu Diabelskim u wybrzeży Japonii. I tworzy się kolejna Legenda.
Podobnie jest w Rosji, gdzie poza morzem niesprawdzonych i nigdzie nie zweryfikowanych informacji działają służby mające zaciemniać dodatkowo wszelkie informacje dotyczące armii, a szczególnie jej potencjału rakietowo-jądrowego. A zatem siłą rzeczy tam też niczego się nie dowiemy, poza ogólnikami – o ile doszło do wybuchu jądrowego.
Inne tajemnicze „grzyby”…
Postanowiłem zapytać innych ufologów, co wiedzą na temat dziwnych chmur w kształcie grzybów i oto ich opinie:
Kiyoshi Amamiya (Japonia) – Był to lot numer 36 linii Japan Airlines, kapitan McDade, prowadzący samolot Boeing 747 Jumbo Jet z Narita w Japonii do Anchorage na Alasce. W dniu 9 kwietnia 1984, o godzinie 23:09 znajdował się w rejonie brzegów Sanriku - 39°N - 147°E na pasie ruchu lotniczego A90. „Zauważyliśmy ogromną owalną chmurę, podobną do grzyba po wybuchu bomby [atomowej] w odległości 10 km przed nami.” Kapitan nadał sygnał MAYDAY i zmienił kurs lotu. Samolot przyleciał do Anchorage z opóźnieniem około 30 minut. Nie stwierdzono żadnego podwyższonego stopnia radioaktywności. Chmura miała wygląd rożka lodów, który pojawił się nad pustym oceanem po lewej stronie przed samolotem, jak oświadczył kopilot Kohira, który obserwował ją z wysokości 10.000 metrów. Chmura powiększała się i zbliżała do samolotu, który wykonał skręt w prawo, by nie wejść w chmurę.
Taki sam fenomen był zaobserwowany – jak oświadcza JAL – w roku 1988. W dniu 25 sierpnia 1988 roku, 27 października 1988 roku i w dniu 27 listopada 1988 roku. Poza tym pasażerowie jednego z samolotów JAL widzieli chmurę w kształcie kopuły na niebie nad Syberią w tymże 1988 roku. (Na podstawie „Nihon Kenzai Shimbun”)
Albert Rosales (FL, USA) – William Corliss & Jerome Clark w „UFO Callendar 1999” piszą tak: 1984 – Kilku pilotów z międzykontynentalnych linii lotniczych zameldowało o obserwacji obłoku w kształcie grzyba, podobnego do takiego, jaki tworzy się w atmosferze po eksplozji nuklearnej. Widzianym on był nad zachodnią częścią Oceanu Spokojnego. Grzyb był nieznacznie świecący, mierzył 200 mil (320 km) średnicy, a jego wysokość mierzyła 65.000 stóp (19.500 m).
Oczywiście rzecz dotyczyła wydarzenia z 9 kwietnia.
Michaił Gersztein (Rosja) – Nic nie wiem o tym incydencie, ale sądzę, że mogła to być erupcja podmorskiego wulkanu, co często zdarza się w Japonii, która znajduje się w Pacyficznym Pierścieniu Ognia. Być może pamiętacie nagłe zatonięcie japońskiego statku badawczego w 1952 roku (wg innych źródeł w 1955 roku - autor) właśnie z tej przyczyny – i dlatego cały rejon Pacyfiku został uznanym za szczególnie niebezpieczny właśnie po tym wypadku i to stanęło u podwalin Legendy o Diabelskim Morzu.
To napisał jeden z najbardziej znaczących badaczy Nieznanego w Rosji, z którego zdaniem należy się liczyć.
Vadim Ilin (Rosja) – Zainspirowany Twoim listem znów przeczytałem wszystkie dostępne mi artykuły (także z „Nieznanego Świata”) mówiące o możliwej podziemnej cywilizacji, której tunele oplatają nasz ziemski glob. Być może coś wydarzyło się w jednym z nich?
Myśl bardzo ciekawa, i w zasadzie dlaczegóżby nie??? Jakiś wypadek, wyzwolenie się znacznych ilości energii, które „podgrzało” wodę w oceanie i zamieniło ją w słup pary? Coś takiego nie powoduje nietypowych wskazań sejsmometrów…
Liliana Nuñez Orellana (Chile) – Charles Berlitz pisze o tym wydarzeniu w swej książce „Trójkąt Bermudzki”, poza tym hiszpański magazyn „Ciclope” pisze o chmurach w kształcie grzyba zaobserwowanych w roku 1960, których pojawienie się poprzedziło silne trzęsienie ziemi.
Sprawdziłem w posiadanym przeze mnie polskim wydaniu książki Berlitza z 1993 roku i amerykańskim wydaniu z 1974 roku. O wydarzeniu tym nie ma w nich ani słowa, czemu się trudno dziwić, bowiem książka ukazała się na 10 lat przed inkryminowanym wydarzeniem. Być może Liliana Nuñez Orellana miała na myśli inna książkę Berlitza pt. „Bez śladu”(Łódź 1993). Niestety, tam także nie było o tym wzmianki, chociaż natknąłem się na kilka ciekawych relacji, które przytoczę później. Natomiast ciekawym jest spostrzeżenie, o którym pisała w następnym e-mailu, który dostałem jako odpowiedź na mój apel. Pani Orellana przesłała mi fragment artykułu z gazety „Las Ultima Noticias” wydawanej w Santiago de Chile, gdzie w wydaniu z dnia 5 maja 1961 roku (można go zobaczyć na stronie internetowej argentyńsko-chilijskiej organizacji badawczej nieznanych fenomenów forteańskich Aforteanosla - http://www.aforteanosla.com.ar/afla/arti...nchali.htm) gdzie znajduje się opis ogromnej, grzybowatej chmury, którą zaobserwowano nad terytorium Chile:
W dniu 2 maja 1961 roku, nad obszarami położonymi na północ od Santiago, w okolicach miejscowości Colina pojawiła się kolumna dymu, którego pochodzenie było nieznane. […] Nie była to jednak żadna erupcja wulkanu, a raczej jakiś rzadki fenomen atmosferyczny. Jak doniosły odpowiednie urzędy – policja oraz Instytut Geofizyki, Sejsmologii i Meteorologii – nie można w tym przypadku mówić o wybuchu wulkanu, a o podniesieniu się z ziemi na dużą wysokość słupa białego dymu czy pary, która unosząc się w górę utworzyła obłok w kształcie grzyba. […]
Fenomen ten zaobserwowano po raz pierwszy o godzinie 10:30 czasu miejscowego, w okolicy miejscowości Colina przez kierowców pojazdów, w odległości 25 km od Autostrady Panamerykańskiej. […] Ów grzyb rozwiał się później i znikł około południa. [...]
Informacja rzeczywiście niezwykła.
Patrick Moncelet (Malezja) – Istnieje teoria wyjaśniająca pojawienie się tajemniczego obłoku w kształcie grzyba w 1984 roku, a mianowicie taka iż obłok ten mógł być spowodowany przez tzw. „zimną eksplozję” z „pulsującej endotermicznie skalarnej haubicy” wynalezionej prawdopodobnie przez Rosjan. Na ten temat została napisana książka pt. „Fer de Lance” przez ppłk Thomasa E. Beardena (znanego fizyka) – detale znajdziesz na stronach internetowych: http://www.cheniere.org/books/ferdelance/index.html a także http://www.cheniere.org/books/ferdelance...llsize.htm. Możesz tam znaleźć wiele napomknień na temat tej nowej broni. Oczywiście jest to najtajniejsza broń wymaga badań i może w czasie prób rzeczywiście wytwarzać olbrzymie chmury w kształcie grzybów. Autor pisze w tej książce m.in. o generatorach Energii Punku Zerowego, która jest czystą i darmową energią oraz o UFO.
No cóż, hipoteza dobra, jak każda inna. Prawdę powiedziawszy, to trudno w nią uwierzyć, ale z drugiej strony wiadomo, że i USA i Rosja pracują nad nowymi rodzajami broni i ten wyścig zbrojeń z jawnego stał się niejawnym, a tylko od czasu do czasu dochodzi do jakichś przecieków medialnych na ten temat.
… i wodne „kalafiory”
Pewną odmianą tego fenomenu mogą być jeszcze enigmatyczne wzmianki o „wodnych kalafiorach” zaobserwowanych w Trójkącie Bermudzkim przez pilotów samolotów przezeń przelatujących. Powołany już tutaj Charles Berlitz w swej książce „Bez śladu” pisze o dwóch wypadkach obserwacji tego fenomenu:
11 kwietnia 1963 roku, piloci Boeinga 707 lecący z San Juan (Puerto Rico) do Nowego Jorku zaobserwowali gigantyczną wznoszącą się fontannę wody przyjmującą kształt kalafiora. Zjawisko to widziano z wysokości 10.000 metrów, o godzinie 13:30 (czyli o 17:30 GMT). Najpierw zauważył to kopilot, potem kapitan i mechanik pokładowy. Znajdowali się oni na 19°54’N - 066°47’W (poz. 1 na mapce), w pobliżu głębokiego rowu oceanicznego Puerto Rico. Oceniali oni średnicę masy wody na 750 – 1500 m a wysokość na 1000 metrów. Załoga samolotu powiadomiła amerykański US Coast Guard, US Geological Survey i nawet FBI. Co ciekawe – nikt nie potwierdził ich meldunku…
Berlitz podaje drugi przypadek zaobserwowany nieco wcześniej, bo w marcu, a dokładniej 2 marca 1963 roku, kiedy to załoga samolotu linii Pan American lot 211 z Nowego Jorku do San Juan, o godzinie 18:45 GMT zaobserwowała ciekawe zjawisko. Samolot znajdował się na pozycji 20°45’N - 067°15’W (poz. 2 na mapce), lecąc na pułapie 8500 metrów, kursem 175°, kiedy 45° od dziobu zauważono formujący się na wodzie gigantyczny bąbel, który miał kształt i proporcje kalafiora. Ów bąbel po jakichś 3 minutach zapadł się pozostawiając po sobie krąg ciemnoniebieskiej wody, bez śladów pary czy dymu. Nie było żadnych szczątków na powierzchni morza. Załoga powiadomiła USCG, która wysłała w rejon samolot rozpoznawczy.
Berlitz sugeruje, że w rzeczywistości chodzi o jedno i to samo wydarzenie, jednakże w obu opisach jest zbyt wiele rozbieżności, by można było stwierdzić tak autorytatywnie. Osobiście jednak jestem zdania, że była to erupcja gazów – siarkowodoru i metanu z głębiny Rowu Portorykańskiego. Gdyby te samoloty leciały o trzy-cztery kilometry niżej, to zostałyby ogarnięte chmurą palnych gazów, która by je po prostu unicestwiła… A zatem czy tajemnicze obłoki w kształcie grzybów były tylko pozostałościami po erupcji gazów palnych, które wskutek działania promieni tropikalnego słońca po prostu uległy samozapłonowi, jak np. tzw. mieszanka Harpera, i pozostawiły po sobie chmury pary wodnej i tlenków węgla oraz tlenków siarki? Problem polega na tym, że nikt nie pobrał próbek tych gazów i możemy tylko gdybać i czekać na szczęśliwy traf.
Ile mamy wyjaśnień?
Na zakończenie chciałbym podsumować wszystkie hipotezy, które mogłyby objaśnić to, co obserwowano nad lądami i oceanami, a co w największym skrócie wyglądałoby następująco:
Erupcja podmorskiego wulkanu;
Spadek meteoroidu w rodzaju tego, który spadł w dniu 30 czerwca 1908 roku i jest znany jako Meteoryt Tunguski;
Amerykańskie lub/i rosyjskie próby z nową bronią w rodzaju torped z jądrowymi głowicami (np. radzieckie HWT-65);
Awaria na pokładzie atomowego okrętu podwodnego z bronią jądrową na pokładzie, która doprowadziła do eksplozji jakiegoś „urządzenia jądrowego”;
Spadek „kosmicznego złomu”;
Pożar ropy na pokładzie tankowca;
Eksplozja materiałów wybuchowych lub innych chemikaliów na pokładzie frachtowca;
Samozapłon erupcji metanu i siarkowodoru w powietrzu;
Pożar ropociągu/gazociągu – w przypadku moskiewskim.
Wystarczy. Jak dotąd wszystkie są prawdopodobne w mniej więcej równym stopniu. Przyszłość pokaże, która z nich okaże się prawdziwa, natomiast jestem stuprocentowo pewien jednego – UFO i Ufici nie mają z tym nic wspólnego. W żadnym z opisanych tutaj wypadków nie zaobserwowano udziału UFO, ergo cywilizacje pozaziemskie nie są za nie odpowiedzialne.
Zdaję sobie sprawę z tego, że odpowiedzialnością za to, czego nie rozumiemy od razu obarczamy Kosmitów – wszak to Oni są przysłowiowym chłopcem do bicia w przypadku naszego nieuctwa…
Poznał przez Internet i zabił? Arkadiusz B. i Edyta Wieczorek z Warszawy poznali się na jednym z internetowych portali. To miała być wielka miłość. Niestety, ponad dwa lata temu Edyta zniknęła. Do dziś uważana jest za zaginioną. W mieszkaniu wynajętym przez Arkadiusza B. znaleziono ślady jej krwi. Prokuratura postawiła mężczyźnie zarzuty. Oskarżony nie przyznaje się do morderstwa. Czy zabił?
Jest sierpień 2005 roku. Ona, Edyta Wieczorek, 30-letnia księgowa z podwarszawskich Ząbek. On, Arkadiusz B., podawał się za 29-letniego studenta prawa z Warszawy. Poznali się przez Internet. To miała być wielka miłość.
- Czułam, że coś się wydarzy. Taki facet, ideał, uchronił się tyle lat? Żadna go nie chwyciła - mówi Alicja Wieczorek, matka Edyty.
- Jej jedyną słabością było to, że zawsze chciała mieć rodzinę. Najbardziej w życiu pragnęła miłości. Wydawało jej się, że ją znalazła -opowiada Agata, przyjaciółka Edyty.
Arkadiusz B. i Edyta spotykali się przez trzy miesiące. W listopadzie 2005 roku Arkadiusz zaprosił Edytę na kolację do mieszkania na warszawskim Żoliborzu. Po kolacji kobieta zniknęła.
- Wynajął mieszkanie dzień przed kolacją. Wyjechała na tę kolacje i już z niej nie wróciła - rozpacza Alicja Wieczorek, matka Edyty.
- My nie mamy 100 pewności, że pani Edyta Wieczorek nie żyje. Więc trudno stawiać zarzut zabójstwa Arkadiuszowi B. On nie kwestionuje, że jadł z nią kolacje. Mówi, że potem już jej nie widział, bo wyszła - informuje Zbigniew Jewdokin, adwokat Arkadiusza B.
Rodzina Edyty od samego początku twierdziła, że Arkadiusz B. jest winny. To on widział ją jako ostatni. Po kilku miesiącach mężczyzna został zatrzymany. Przeszukano wynajęte przez niego mieszkanie.
- Nie ma ciała, ale są ślady krwi w brodziku i na śrubach, gdzie woda spływa. DNA się zgadzało z naszym. Ślady krwi były też na płytach PCV, które czyścił środkiem żrącym - mówi Alicja Wieczorek, matka Edyty.
- Dowody znalezione w mieszkaniu wskazują na to, że pani Edyta w tym mieszkaniu przebywała, natomiast nie wskazują na to, że została zamordowana - twierdzi Zbigniew Jewdokin, adwokat Arkadiusza B.
Jaki mógłby być motyw tego morderstwa? Najprawdopodobniej chodziło o pieniądze, które Edyta pożyczyła swojemu internetowemu narzeczonemu. Ponad 70 tys złotych.
Wzięła dwa kredyty. Ona tak była nim omotana, że nikomu nie ufała. Tylko jemu wierzyła - mówi Alicja Wieczorek, matka Edyty.
- Nie jesteśmy w stanie ustalić, gdzie jest ciało, ale poszlaki wskazują na to, że Arkadiusz B. dopuścił się zabójstwa. Moim zdaniem mamy mocny materiał poszlakowy, dlatego skierowaliśmy akt oskarżenia - informuje Paweł Nowak z Prokuratury Rejonowej Warszawa-Żoliborz.
Arkadiusz B. nie przyznaje się do winy. Podczas procesu odmówił składania wyjaśnień. Rozmawiać z nami nie chcieli również jego rodzice.
Zrozpaczeni rodzice Edyty Wieczorek czekają na zakończenie procesu. Chcą, aby morderca ich córki został ukarany. Dla nich Arkadiusz B. jest winny. *
* skrót materiału
Reporter: Aneta Krajewska
Telewizja Polsat
Czy to nie głupota dawać dużą kasę komuś poznanemu w sieci?
Zabił bo chciała zwrot kasy?
ić dużo ziółek: lipa, rumianek.
Z tabletek polecam tylko i włącznie neo-angin bez cukru.
Piszę to z własnego doświadczenia, gdyż od dziecka mam problemy z gardłem.
Inne tabletki nie są tak skuteczne, wypraktykowałam wszystkie.
Zioła natomiast, zawsze działają zapobiegawczo.
Dbajmy o to, aby szyja nigdy nie była zimna, możemy przed snem napić się gorącego mleka, ale za żadne skarby z miodem!!!
Miód działa na bolące gardło drażniąco i jest dobry na grypę ale nie na gardło.
Bardziej radykalny środek to akupresura i zastrzyki ale te ostatnie zawsze zostawmy w ostateczności.
Ja po 5-ciu zastrzykach(dwa na dzień) już czułam ulgę, nawet przy ropnej anginie. 
na przeziębienie i uporczywy kaszel:
pokroić cebulę w cieniutkie plasterki włożyć do słoika i zasypać cukrem.. postawić na kaloryferze na noc...
pić ten syrop tydzień 3 razy dziennie..
Występowanie
Zamieszkuje północną, środkową i wschodnią Europę, Islandię, wschodnią Grenlandię aż po wschodnią Azję na północ od Himalajów. Na wielu europejskich stanowiskach odnotowano zanik tego ptaka. Głównie północne populacje, np. syberyjskie, są wędrowne (zimują na południu), pozostałe są osiadłe.
W Polsce bardzo nieliczny ptak lęgowy spotykany na całym niżu, ale głównie na zachodzie i północy kraju (635-720 par - kraj ten jest jedną z największych jego ostoi, podczas gdy w Europie ok. 2400 par)[3][4]. Najliczniej występuje na Pomorzu Zachodnim: w rejonie Zalewu Szczecińskiego w lasach na wyspie Wolin (Woliński Park Narodowy) i w Puszczy Wkrzańskiej oraz na Pojezierzu Myśliborskim i Drawskim. Drugim co do liczebności obszarem jest północno-wschodnia Polska (Pojezierze Olsztyńskie, Mrągowskie i Iławskie oraz Równina Mazurska i Kraina Wielkich Jezior Mazurskich). Widuje się go głównie pojedynczo, choć w Dolinie Baryczy po spuszczeniu wody z tamtejszych stawów można dostrzec stada bielików złożone 50-60 osobników, które zbierają się by wyłapać ryby z błotnistych kałuży. Spotykany jest również na wschodzie Polski przy większych zbiornikach wodnych (chodzi tu o żywność, szczególnie o ryby), nawet w warszawskim odcinku Wisły. Dzięki wprowadzeniu w Polsce ochrony miejsc jego gniazdowania staje się ptakiem coraz częściej spotykanym. Może nielicznie zimować na wodach śródlądowych, ale poza rewirami lęgowymi. Gdy one zamarzną przenosi się nad rzeki lub morze.
W Europie Środkowej to ptak osiadły lub częściowo wędrowny. Dalekie przeloty na południe lub południowy-zachód wykonują ptaki młode. Do tej części Starego Kontynentu przylatują też północne populacje, np. z Norwegii do Niemiec i Polski.
Bielik błędnie uważany jest za orła, podczas gdy zaliczany bywa do odrębnej podrodziny – orłanów.
Charakterystyka:
Cechy gatunku
To największy ptak szponiasty północnej Europy. Samice są nieznacznie większe od samców, lecz w upierzeniu nie ma różnic między płciami. Grzbiet i brzuch ciemnobrunatne. U dorosłych ptaków głowa i szyja jasnobeżowa. Ptaki młode są całe ciemnobrunatne o czerwonobrązowym łuskowaniu. Ogon krótki, układający się w wachlarz, klinowaty, początkowo ciemny, z każdym rokiem staje się jaśniejszy, by po 5–6 latach stać się śnieżnobiały. U niewybarwionych ptaków na płaszczu, brzuchu i skrzydłach zobaczyć można białe pióra. Po 5 latach wykształca się całkowicie dorosła szata, oprócz głowy, która jasna jest dopiero po 8-10 latach. Dziób mocny, ciemno-szary u młodych, jaśnieje z wiekiem do jasnożółtego lub koloru kości słoniowej u 4-letnich ptaków, woskówka żółta. Nogi żółte i mocne zakończone silnymi szponami służącymi do rozrywania ciała, skok do połowy nieopierzony. Wyjątkowo spotkać można bardzo jasne odmiany płowo-beżowe. Bieliki są większe od orła przedniego, ale mniejsze od bielika amerykańskiego, który ma śnieżnobiałą głowę.
Lot
Bielik w locie, Dania
Bieliki mają szerokie, prostokątne skrzydła o palczastych końcach lotek I rzędu. W locie widać ich kontrastujące podbarkówki. Machają wtedy seriami płytkich uderzeń skrzydeł, wykonując tylko krótkie ślizgi. Gdy krąży skrzydła trzyma płasko lub nieznacznie uniesione. W powietrzu rzuca się też w oczy krótki ogon w odróżnieniu od długich skrzydeł. Lata jednak szybko i zręcznie unosząc się najchętniej na prądach powietrznych w godzinach południowych
Wymiary
dł. ciała
ok. 85–95 cm
rozpiętość skrzydeł
samce do 220 cm, samice do 240 cm
waga
samce 3,5–4,5 kg, samice 4–6 kg
Biotop
Lęgnie się w różnorodnych krajobrazach w których występują akweny lub cieki wodne - starodrzewa w pobliżu dużych, otwartych zbiorników wodnych (stawów hodowlanych, jezior, zbiorników zaporowych). Osobniki przed osiągnięciem dojrzałości (5. rok życia) koczują. Można je wtedy zobaczyć w większych grupach w całej Europie i Zachodniej Azji. W Europie Środkowej bielik spotykany jest na zalesionych równinach w jej północno-wschodniej części, jak też nad wybrzeżem morskim.
Okres lęgowy
Toki
Bieliki swój pierwszy lęg zakładają mając 5 lat. Ponad swoim terytorium ptaki wykonują, zimą lub wczesną wiosną, na dużej wysokości lot godowy. W jego trakcie samiec tak napiera na samicę, by ta przekręciła się na grzbiet i mogła połączyć się szponami z partnerem. Następnie oboje koziołkują powoli spadając, aż nisko nad ziemią rozlatują się w różne strony, po czym przystępują do ponownego połączenia w powietrzu. Samiec doniośle i przenikliwie krzyczy "kyik kyik", następnie samica wtóruje mu głębszym odzewem. Para dochowuje sobie wierności często do końca życia - ptak zmienia partnera tylko w razie jego śmierci.
Bieliki mają duże wymagania jeśli chodzi o powierzchnię swojego areału - pary lęgowe w czasie godów zajmują terytorium równe około 100 km2. Z powodu rzadkiej gęstości występowania spotkanie go w terenie jest dla ornitologa dużym sukcesem. Jednak na obszarach o dużej ilości starych lasów i jezior gniazda poszczególnych par mogą być oddalone o zaledwie 3-5 km, co powodować może regularne walki powietrzne na granicach rewirów - w czasie ataku jeden ptak pikuje na drugiego z góry, a ten w ostatniej chwili przekręca się szponami i odpiera nalot. Przywiązanie do danego rewiru jest tak duże, że para bielików przepędza z niego nawet swoje dorosłe dzieci, a dla innych intruzów wtargnięcie może skończyć się śmiercią.
Gniazdo:
W środkowej części Europy bieliki budują lęgi na wysokim, starym drzewie (w jego koronie), w pobliżu pnia, tak by mieć łatwy do niego dostęp. Mogą jednak je lokować na nadmorskich klifach, a na Półwyspie Skandynawskim na skałach. Zazwyczaj w danym okresie lęgowym jedna para buduje ich kilka, 2-3. Podstawa gniazda składa się z patyków i gałęzi o szerokości dochodzącej do 1 metra, które przynosi oboje przyszłych rodziców. Wyścielają go trawą i innymi podobnymi materiałami jak mchy i porosty, sierść i morskie wodorosty. Jego wielkość jest jedną z największych w gromadzie ptaków - przekracza niekiedy 2 metry wysokości i ciężar dochodzący do 1 tony! Prowadzi to wyjątkowo do zarwania się drzewa pod jego ogromną wagą. Te same gniazda mogą być wykorzystywane przez wiele lat.
Jaja
W ciągu roku wyprowadza jeden lęg, składając 2 białe jaja (rzadko od 1 do 4) w marcu lub kwietniu.
Wysiadywanie i opieka nad młodymi
Jaja wysiadywane są przez okres około 38-42 dni przez obydwoje rodziców. Może przeżywać tylko 1 młode, ale w bardziej korzystnym okresie udaje się im wychować 2. W okresie 4 tygodni od wyklucia młodymi zajmuje się samica, a samiec przynosi pokarm. Po tym okresie oba dorosłe ptaki polują, choć rola samca jest tu mniejsza. Pisklęta, początkowo okryte szarym puchem, opuszczają gniazdo po około 70 dniach. Na przełomie czerwca i lipca rodzice zabierają pisklę na naukę latania, która odbywa się na zrębach pozostawionych przez człowieka. Młode początkowo przeskakuje z gałęzi na gałąź. Zdolne do lotu staje się po 80-90 dniach, ale rodzice zajmują się nim przez kolejne 2-3 miesiące nim nie osiągnie całkowitej niezależności. Na wolności bieliki dożywają 21-30 lat, w niewoli nawet do 40.
Pożywienie
Łowi głównie ryby (w 65%) – duże leszcze, karpie, ale też szczupaki. Często wybiera te słabsze, chore i pływające przy powierzchni tafli. Poluje również na ptaki (przede wszystkim wodne, do wielkości czapli/gęsi włącznie). Głównie są to jednak perkozy, kaczki i łyski. Sporadycznie łapie ssaki - zające, gryzonie, a nawet młode sarny. Zimą wzrasta udział ptaków w diecie. Przy braku świeżej zdobyczy, głównie zimą, zjadana jest również padlina. Jego dzienne zapotrzebowanie energetyczne pokrywa 500 g mięsa w okresie rozrodczym, a 200-300 g w okresie zimowym.
Polowanie urządza z zasiadki (na ziemi lub na słupie wypatrując ofiar) lub z lotu patrolowego. W obrębie swojego rewiru może mieć tzw. czatownie (są nimi wysokie drzewa) z których obserwuje jezioro lub staw. Spada na ofiarę z wyciągniętymi szponami. Może też udać się za nią w pościg. Ze względu na polowanie na zwierzęta wodne (ryby, ptaki), które wyławia z wody, w przeciwieństwie do orłów, bielik nie ma opierzonych skoków aż po palce, co mogłoby mu przeszkadzać. Łapie ryby z powietrza i podobnie jak rybołów może zanurzyć się w tym celu w wodzie. Gdy upatrzy dużą grupę ptaków stara się odsunąć pojedyncze osobniki od reszty i dopiero wtedy je atakuje. Zwykle nęka zdobycz zmuszając ją do ciągłego nurkowania aż ta wyczerpie swoje siły. Może też lecąc nisko nad wodą atakować znienacka. Czasem zdarza mu się odebrać pokarm innym ptakom oraz wydrom.
Pomiędzy krukowatymi (kruki, wrony) a bielikami zaobserwowano współpracę o obopólnych korzyściach występującą głównie zimą. Kruki same nie mogąc rozerwać dużej padliny, np. zdechłej sarny (swoimi nieprzystosowanymi do rozszarpywania skóry dziobami) starają się zwabiać bieliki do padłej zwierzyny. Drapieżniki swoimi ostrymi dziobami przecinają skórę i wyjadają część wnętrzności. Pozostaje jednak na tyle dużo łatwo dostępnych resztek, że kruki korzystają z tej okazji, ponawiając te zachowania kolejnym razem.
Zagrożenie
Prześladowania człowieka sprawiły, że na początku XX wieku doszło do gwałtownego obniżenia liczebności populacji bielików. Ich rozmiar może zobrazować fakt, że w Niemczech pod koniec XIX wieku wybijano rocznie 400 osobników tego gatunku. Dopiero po wprowadzeniu całorocznej ochrony gatunkowej liczebność ich zaczęła się odbudowywać. Po II wojnie światowej na terenie Polski gniazdowało jedynie ok. 45 par. Na przełomie lat 1950-1980 liczba tych ptaków nie zmieniała się. Okazało się, że kolejne zagrożenie stanowią zanieczyszczenia środowiska DDT. Pestycyd ten odkładał się w układzie pokarmowym ofiar i jego toksyczność przenosiła się na kolejne ogniwa łańcucha troficznego dochodząc wreszcie do drapieżników. Było to przyczyną mniejszej grubości skorupek jaj i obniżeniem sukcesu rozrodczego. Liczebność bielików wzrosła dopiero wraz z wprowadzeniem zakazu stosowania DTT i zaniechaniem polowań.
Obecnie grozi im głównie utrata miejsc gniazdowych, spowodowana rekreacyjną zabudową brzegów rzek i jezior oraz kurczeniem się powierzchni starych drzewostanów w pobliżu wód. Gniazda bielików potrzebują mocnych drzew jako podstawy. Nawet stuletnie drzewa nie zawsze spełniają te warunki. Oprócz tego bieliki często giną rozbijając się o napowietrzne linie energetyczne. Niepokojone są tez przez turystów i wczasowiczów w okresie lęgowym, kiedy to potrzebują spokojnego miejsca na gniazdo. Komitet Ochrony Orłów ocenia, że rocznie z rąk człowieka ginie w Polsce 25-35 osobników, choć takie zachowania są oceniane przez społeczeństwo negatywnie, a o sympatii do nich świadczą liczne próby pomocy w razie znalezienia się ich w niebezpieczeństwie.
Ochrona:
W Polsce objęty ochroną gatunkową ścisłą. Wymieniony w Dyrektywie Ptasiej i Polskiej Czerwonej Księdze jako gatunek wymagający szczególnej uwagi. Wokół gniazd bielików obowiązuje strefa ochronna: przez cały rok w promieniu do 200 m, a okresowo (od 1 stycznia do 31 lipca) – w promieniu do 500 m od gniazda[5]. Ich lokalizacja jest objęta tajemnicą prawną aby uchronić ptaki przed niepokojeniem, np. wybieraniem jaj i piskląt, fotografowaniem czy kłusownictwem. Polskie bieliki zostały wykorzystane do odtwarzania populacji tych ptaków w Irlandii.
Bielik jest symbolem Wolińskiego Parku Narodowego. Na jego obszarze znajduje się stanowisko lęgowe na którym kolejne pokolenia ptaków nieprzerwanie od 120 lat zakładają swe gniazda
Bielik w kulturze
Bielik wyglądający podobnie do orła był uważany za króla ptaków. Przyjmuje się, iż to ten gatunek jest uwidoczniony w godle Polski[7]. Jednak za ptaka umieszczanego w herbach polskich można też uznać 9 innych gatunków, takich jak: orzeł przedni, orzeł cesarski, orzeł stepowy, orlik grubodzioby, orlik krzykliwy, orzełek południowy, bielik wschodni, gadożer oraz rybołów. Przypisywanie tej roli bielikowi bierze się od białej barwy ogona. Kolor ten w heraldyce jest jednak czysto symboliczny, a miał być odpowiedzią na czarnego ptaka z godła zachodnich sąsiadów Polski, którzy za czasów Ottona III jednoczyli plemiona germańskie[8]. Na monetach z czasów Bolesława Chrobrego na skrzydłach ptaka w koronie znajdują się kropki, które mogą odnosić się do białych lotek na złożonych skrzydłach bielika. Ten mógł się stać symbolem plemiona Polan. Za omawianym gatunkiem opowiadają się również historycy kojarząc jego wygląd z majestatem i wielkością. Biały ptak, przypominający orła, w godle Państwa Polskiego był używany od 1295 roku. Niektórzy uważają, że pierwowzorem mógł być podobny orzeł przedni, który jest jednak od bielika mniejszy. Sprawę komplikuje fakt, że bielików nie zalicza się obecnie do podrodziny orłów. Ptak na godle ma nieopierzony w całości skok, więc według systematyki jest orłanem.
Podajemy przykłady, kiedy krytykujemy innych.
1. Krytykujemy gdy nie panujemy nad swoimi emocjami.
Na przykład: Koleżanka mówi do nas- zdejmij tę sukienkę bo ci w niej jest brzydko.
Jak reagujemy? Nie przyjmujemy uwagi jako coś pozytywnego lecz najchętniej odpowiedzielibyśmy
tym samym: A Ty zdejmij te spodnie bo wyglądasz w nich grubo.
Czysta reakcja emocjonalna gdyż tak naprawdę, nigdy byśmy tego koleżance nie powiedzieli.
Przestępstwo stalkingu popełnia każdy, kto przez uporczywe nękanie innej osoby lub osoby jej najbliższej wzbudza u niej uzasadnione okolicznościami poczucie zagrożenia lub istotnie narusza jej prywatność. Karą, która grozi za popełnienie powyższego przestępstwa, jest kara pozbawienia wolności do lat 3.
Nie ulega wątpliwości, że stalking, czyli złośliwe i powtarzające się prześladowanie i dokuczanie innej osobie, wzbudzające w pokrzywdzonym poczucie zagrożenia, jest zjawiskiem negatywnym. Ostatnio w Polsce coraz częściej słyszy się o sprawach, gdzie ofiary przez listy, wizyty, telefony, czy SMS-y latami nękane są przez swoich prześladowców. W związku z rozpowszechnieniem Internetu, staje się on również narzędziem stalkerów, którzy docierając do kręgu znajomych i rodziny ofiary poprzez portale społecznościowe, potrafią zmienić życie niejednego człowieka w koszmar.
Do tej pory, nie istniał jeden sprawny instrument ochrony osób pokrzywdzonych takimi działaniami. Co prawda, istniały przepisy, na które można było się powołać, lecz często zdarzało się, że działania stalkerów nie odpowiadały do końca opisom przestępstw w nich zawartych np. przestępstwu znęcania się, czy zmuszania. W związku z tym, ochrona praw ofiar stalkingu była znacznie utrudniona.
Czym jest stalking?
Stalking określany jest jako uporczywe nękanie bądź prześladowanie ofiary. Według kodeksu karnego stalking stanowi przestępstwo, za które grozi kara pozbawienia wolności do lat trzech, a w niektórych przypadkach nawet do dziesięciu.
Więcej tutaj: http://www.infor.pl/prawo/prawo-karne/po...lking.html
Dowody z tego filmu wyraźnie wskazują na istnienie Boga, jak też na potwierdzenie słów Bożych, które są zapisane w Biblii.
Otóż Giganci istnieli naprawdę i nie były to jakieś ufoludki lecz upadłe anioły, tzw. Nefilomowie, które zeszły na ziemię aby żyć z ziemskimi kobietami.
Jest to bardzo wzruszający filmik, gdzie pokazane jest abyśmy nie oceniali nikogo po tym jak wygląda lecz abyśmy zastanowili się
jaki ten człowiek jest.
Zanim ten człowiek nie zdjął przebrania, to każdy z uśmiechem, chętnie się do niego tulił ale gdy zdjął przebranie, to przyszło rozczarowanie.
Co o tym sądzicie? Czy ludzie częściej patrzą na to kto jest jak ubrany, czy wykształcony, czy jest urodziwy czy raczej na to nie zwracają uwagi a patrzą
na wnętrze, na to co człowiek ma w sercu?
[video=youtube]www.youtube.com/watch?v=zFWr-CKMWGY[/video]
Kiedyś doświadczyłam takiej rzeczy gdy moja dobra znajoma twierdziła, że akceptuje mnie taką jaka jestem a zaraz za jakieś kilka dni, szłyśmy ulicą i zaczęła wyśmiewać młodą dziewczynę, która miała ten sam dylemat co ja(nadwaga). Zapytałam jej wprost, czy w takim razie jest szczera wobec mnie i czy mnie okłamywała czy jak to w końcu jest?
Ona na to, że ja to co innego i że tamta dziewczyna jest młoda to nie powinna dopuścić do takiego stanu, itd.
Po pierwsze powiedziałam jej aby nie oceniała kogoś jak nie wie jak było z tą dziewczyną, bo wiele jest otyłych osób nie ze swojej winy lecz z winy choroby.
Po drugie zapytałam, jaka to ja jestem inna, w czym inna? i to jest człowiek i to też.
Po trzecie powiedziałam, że skoro tę dziewczynę ocenia inaczej niż mnie, to nie jest szczera wobec mnie a tylko "przymila" się.
Zakończyłam tę znajomość.
Przypomniała mi się jedna kwestia co nurtuje mnie od dość dawna... i pomyślałam, że podzielę się nią z Wami. 
Skoro Bóg jest Wszystkowiedzący i Wszechmocny a także co najważniejsze! Przewidywalny!
Dlaczego więc stworzył Szatana wraz z innymi Aniołami, skoro wiedział, że Szatan sprzeciwi się jego woli?
Normalną rzeczą jest, że każdy WŁADCA, jak wie o knowaniach przeciwnika, to zrobi wszystko aby tego przeciwnika nie dopuścić
do działania.
Ktoś może powiedzieć, że stworzył dlatego aby dzięki temu, ludzie mogli poznać dobro i zło...
No tak, ok, rozumiem takie tłumaczenie ale! Ale mógł zapobiec temu na samym początku, mógł nie dopuścić aby ludzie poznali zło.
Jak jest Wszechmocny i stworzył doskonały świat, to co w tym wszystkim robi Szatan?
Od razu mógł Go unicestwić i ludzie dalej żyliby w samym dobrze, bez poznania zła... przecież Bóg wszystko może...
Po co w tej wolnej woli dał dostęp do zła? Mógł poprzestać na stwarzaniu tylko dobra bo przecież Bóg wszystko stworzył więc zło też musiał stworzyć lub czegoś nam nie powiedział... Naszła mnie właśnie taka myśl, że może zło było pierwsze i Bóg nie miał wyboru jako że dał wolna wolę? Bo skąd te zło się wzięło?
Bóg stworzył doskonałego Anioła a nie Szatana, bo Szatan jak był doskonałym Aniołem bez grzechu, to też miał wolną wolę.
Wybrał to co wiemy, że wybrał i przez to został strącony z nieba. A na ziemi miał przez to pełne ple do popisu, tym bardziej jak słusznie
napisałeś, Adam i Ewa nie znali dobra i zła. Tylko jak już na ziemi pojawił się Szatan to Bóg musiał bronić przed Nim ludzi(Adama i Ewę)
i dlatego ludziom też dał wolną wolę poznania dobra i zła. Jakby "nie zjedli owocu z zakazanego drzewa", to nie poznaliby by zła.


![[Obrazek: 2408-droga-do-szczescia-.jpg]](https://img-ovh-cloud.zszywka.pl/1/0136/2408-droga-do-szczescia-.jpg)
