13-04-2015, 11:07
Borysław.
Borysław (ukr. Борислав) – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie drohobyckim, nad rzeką Tyśmienicą. 37 tys. mieszk. (2003). Ośrodek wydobycia ropy, gazu ziemnego i ozokerytu; przemysł chemiczny, porcelanowy, spożywczy i wytwórnia sztucznych diamentów. Węzeł drogowy.
![[Obrazek: 594txsz3.jpg]](http://s7.directupload.net/images/111024/594txsz3.jpg)
Po odkryciu w latach 40-tych XIX w. złóż ropy naftowej, gazu i wosku ziemnego, do Borysławia przybyli Żydzi z Drohobycza.
Początkowo prowadzili eksploatację ropy naftowej w płytkich, ręcznie kopanych szybach na głębokości 5-6 metrów, następnie kopali na głębokości 30-40 metrów, skąd wydobywali czysty ozokeryt (wosk ziemny) oraz skały tzw. „łep”. Stąd Żydów nazywano „łepakami”. Bogatsi wydobywali jedynie czysty wosk, natomiast żydowska biedota pozyskiwała surowiec z odrzuconych skał. Tę grupę robotników, wśród których były także kobiety, nazywano „kuczynierami”.
![[Obrazek: 5tqt9gkr.jpg]](http://s7.directupload.net/images/111024/5tqt9gkr.jpg)
Perspektywa podjęcia pracy oraz możliwości łatwego wzbogacenia sprawiała, że do Borysławia przybywali Żydzi z całej Galicji. Przybywali także robotnicy z okolicznych miejscowości. Pracowali tam cały tydzień i wracali do domów jedynie w soboty.
Polacy i Żydzi mogą zacząć od nowa"
PAP | Sobota, 9 lipca 2005
![[Obrazek: 9elfzp9o.jpg]](http://s1.directupload.net/images/110121/9elfzp9o.jpg)
W Borysławiu, w którym urodził się Szewach Weiss, żyli obok siebie Polacy i Żydzi. Żyli razem, ale jednak osobno. Izraelski polityk stara się przekonać wszystkich, że obydwa narody wciąż mogą zacząć wszystko od nowa .
![[Obrazek: fq4q9ceh.jpg]](http://s7.directupload.net/images/110121/fq4q9ceh.jpg)
W Borysławiu żyli Polacy, Żydzi i Ukraińcy. Razem, ale nie razem. Razem i osobno, blisko i daleko. Po jednej stronie Borysławia była rzeczka, a nad nią domek mojej babci, po drugiej dom dziadka i siostry dziadka. Wszyscyśmy tam żyli. Pamiętam zapachy żydowskiej kuchni mojej mamy i babci. Może nie zawsze były one przyjazne, bo trochę za dużo było tego czosnku, cebuli... A te ciasta z ziemniakami? Ja to uwielbiałem. W Tel Awiwie na jednej z ulic jest polska restauracja. Jak się przechodzi na drugą stronę, to jeszcze kilkadziesiąt metrów dalej czuć jej zapach. Lubię tamtędy spacerować. Ale z jedzeniem muszę uważać. A w Borysławiu nie mówiło się o żadnej diecie. Kto był chudy, to był biedny. A gruby, taki pączuszek, to musiał być bogaty. Mój dziadzio był robotnikiem i był chudy. Nigdy nie zapomnę, jak siedziałem u niego na kolanach. Zamordowano go w trzecim pogromie - zamyśla się Szewach Weiss.
Drugim dominującym borysławskim zapachem była nafta. W 1892 r. 7,5% nafty światowej pochodziło z Borysławia. Dziś nie zostało z tego już nic. Pamiętam, że w 1944 roku ruskie samoloty zbombardowały borysławską rafinerię. Paliło się trzy dni. Spalił się most, który widzieliśmy przez okienko w piwnicy. Baliśmy się, że my się też spalimy. Ale ten zapach palonej nafty był zapowiedzią bliskiego zwycięstwa, wolności - przypomina sobie Szewach Weiss. (PAP)
Rozmowa z Bertholdem Beitzem, jednym z najbardziej wpływowych menedżerów, który w czasie wojny uratował przed pewną śmiercią ok. 1,5 tysiąca Żydów.
"Wtedy w Polsce ludzie zachowywali się tak, jakby czymś całkowicie normalnym było zastrzelenie w biały dzień Żydówki ze stojącym obok niej małym dzieckiem".
Dziś po raz pierwszy Berthold Beitz opowiada publicznie o czasach, gdy cywilizowany świat legł w gruzach.
Zabytkowa budowla leży nieco ukryta w kompleksie parkowym w sąsiedztwie ogromnej Willi Hügel. To siedziba fundacji Alfreda Kruppa von Bohlen und Halbach w Essen. Tu, w otoczeniu książek, obrazów i fotografii, pracuje Berthold Beitz. Wśród odznaczeń widać dyplom "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata".
![[Obrazek: p7frb2kg.jpg]](http://s7.directupload.net/images/110121/p7frb2kg.jpg)
- -
Bertold Beitz, fot. AFP
Właścicielowi sprawia radość pokazywanie tych przedmiotów. Jest uprzejmym i uważnym gospodarzem. Nie wygląda na swoje 94 lata, emanuje siłą i pewnością siebie. To pozwala zrozumieć, że przed 67 laty czuł się na siłach stawić czoła SS.
SZ: W czasie wojny niewielu Niemców pomagało prześladowanym Żydom. Pan robił to w Polsce w latach 1941-1944, choć rzadko o tym mówił. Co zadecydowało, że przed 67 laty pracując jako młody menedżer firmy roponośnej w polskim Borysławiu uratował pan z pociągów deportacyjnych wielu Żydów, podając ich za swoich współpracowników?
Berthold Beitz: Nie zastanawiałem się zbyt długo, kiedy próbowałem uratować jak najwięcej Żydów. Nie, właściwie w ogóle się nad tym nie zastanawiałem. Działałem spontanicznie, intuicyjnie. Musiałem po prostu tak postąpić.
Borysław (ukr. Борислав) – miasto na Ukrainie, w obwodzie lwowskim, w rejonie drohobyckim, nad rzeką Tyśmienicą. 37 tys. mieszk. (2003). Ośrodek wydobycia ropy, gazu ziemnego i ozokerytu; przemysł chemiczny, porcelanowy, spożywczy i wytwórnia sztucznych diamentów. Węzeł drogowy.
![[Obrazek: 594txsz3.jpg]](http://s7.directupload.net/images/111024/594txsz3.jpg)
Po odkryciu w latach 40-tych XIX w. złóż ropy naftowej, gazu i wosku ziemnego, do Borysławia przybyli Żydzi z Drohobycza.
Początkowo prowadzili eksploatację ropy naftowej w płytkich, ręcznie kopanych szybach na głębokości 5-6 metrów, następnie kopali na głębokości 30-40 metrów, skąd wydobywali czysty ozokeryt (wosk ziemny) oraz skały tzw. „łep”. Stąd Żydów nazywano „łepakami”. Bogatsi wydobywali jedynie czysty wosk, natomiast żydowska biedota pozyskiwała surowiec z odrzuconych skał. Tę grupę robotników, wśród których były także kobiety, nazywano „kuczynierami”.
![[Obrazek: 5tqt9gkr.jpg]](http://s7.directupload.net/images/111024/5tqt9gkr.jpg)
Perspektywa podjęcia pracy oraz możliwości łatwego wzbogacenia sprawiała, że do Borysławia przybywali Żydzi z całej Galicji. Przybywali także robotnicy z okolicznych miejscowości. Pracowali tam cały tydzień i wracali do domów jedynie w soboty.
Polacy i Żydzi mogą zacząć od nowa"
PAP | Sobota, 9 lipca 2005
![[Obrazek: 9elfzp9o.jpg]](http://s1.directupload.net/images/110121/9elfzp9o.jpg)
W Borysławiu, w którym urodził się Szewach Weiss, żyli obok siebie Polacy i Żydzi. Żyli razem, ale jednak osobno. Izraelski polityk stara się przekonać wszystkich, że obydwa narody wciąż mogą zacząć wszystko od nowa .
![[Obrazek: fq4q9ceh.jpg]](http://s7.directupload.net/images/110121/fq4q9ceh.jpg)
W Borysławiu żyli Polacy, Żydzi i Ukraińcy. Razem, ale nie razem. Razem i osobno, blisko i daleko. Po jednej stronie Borysławia była rzeczka, a nad nią domek mojej babci, po drugiej dom dziadka i siostry dziadka. Wszyscyśmy tam żyli. Pamiętam zapachy żydowskiej kuchni mojej mamy i babci. Może nie zawsze były one przyjazne, bo trochę za dużo było tego czosnku, cebuli... A te ciasta z ziemniakami? Ja to uwielbiałem. W Tel Awiwie na jednej z ulic jest polska restauracja. Jak się przechodzi na drugą stronę, to jeszcze kilkadziesiąt metrów dalej czuć jej zapach. Lubię tamtędy spacerować. Ale z jedzeniem muszę uważać. A w Borysławiu nie mówiło się o żadnej diecie. Kto był chudy, to był biedny. A gruby, taki pączuszek, to musiał być bogaty. Mój dziadzio był robotnikiem i był chudy. Nigdy nie zapomnę, jak siedziałem u niego na kolanach. Zamordowano go w trzecim pogromie - zamyśla się Szewach Weiss.
Drugim dominującym borysławskim zapachem była nafta. W 1892 r. 7,5% nafty światowej pochodziło z Borysławia. Dziś nie zostało z tego już nic. Pamiętam, że w 1944 roku ruskie samoloty zbombardowały borysławską rafinerię. Paliło się trzy dni. Spalił się most, który widzieliśmy przez okienko w piwnicy. Baliśmy się, że my się też spalimy. Ale ten zapach palonej nafty był zapowiedzią bliskiego zwycięstwa, wolności - przypomina sobie Szewach Weiss. (PAP)
Rozmowa z Bertholdem Beitzem, jednym z najbardziej wpływowych menedżerów, który w czasie wojny uratował przed pewną śmiercią ok. 1,5 tysiąca Żydów.
"Wtedy w Polsce ludzie zachowywali się tak, jakby czymś całkowicie normalnym było zastrzelenie w biały dzień Żydówki ze stojącym obok niej małym dzieckiem".
Dziś po raz pierwszy Berthold Beitz opowiada publicznie o czasach, gdy cywilizowany świat legł w gruzach.
Zabytkowa budowla leży nieco ukryta w kompleksie parkowym w sąsiedztwie ogromnej Willi Hügel. To siedziba fundacji Alfreda Kruppa von Bohlen und Halbach w Essen. Tu, w otoczeniu książek, obrazów i fotografii, pracuje Berthold Beitz. Wśród odznaczeń widać dyplom "Sprawiedliwy wśród Narodów Świata".
![[Obrazek: p7frb2kg.jpg]](http://s7.directupload.net/images/110121/p7frb2kg.jpg)
- -
Bertold Beitz, fot. AFP
Właścicielowi sprawia radość pokazywanie tych przedmiotów. Jest uprzejmym i uważnym gospodarzem. Nie wygląda na swoje 94 lata, emanuje siłą i pewnością siebie. To pozwala zrozumieć, że przed 67 laty czuł się na siłach stawić czoła SS.
SZ: W czasie wojny niewielu Niemców pomagało prześladowanym Żydom. Pan robił to w Polsce w latach 1941-1944, choć rzadko o tym mówił. Co zadecydowało, że przed 67 laty pracując jako młody menedżer firmy roponośnej w polskim Borysławiu uratował pan z pociągów deportacyjnych wielu Żydów, podając ich za swoich współpracowników?
Berthold Beitz: Nie zastanawiałem się zbyt długo, kiedy próbowałem uratować jak najwięcej Żydów. Nie, właściwie w ogóle się nad tym nie zastanawiałem. Działałem spontanicznie, intuicyjnie. Musiałem po prostu tak postąpić.
Chodzi o to, aby umrzeć młodo, najpóźniej jak się da.


