23-02-2017, 21:00
(23-02-2017, 15:49 )hogan napisał(a): Nie wiem jak innym ale mi się podoba i czekam na następną część.
Proszę
- Jesteś pewna, że to dobry pomysł? - spytała się przyjaciółki 20 - letnia Farah. Trochę się bała być sama z przyjaciółką na cmentarzu o 1:30.
- Innego sposobu na łatwą kasę nie znajdziemy - odparła jej równolatka, Jade. Zawsze miała najlepsze pomysły, ale dzisiejszy nie przypadł do gustu jej przyjaciółce.
Starały się szukać grobu, który wygląda na wypasiony. Jego zawartość na pewno będzie bardzo przydatna.
- O, patrz na ten - powiedziała Jade - widać, że rodzina dała sporo kasy na Czarnego Szweda i tyle liter. No a już połączenie trzech dużych zdjęć to w ogóle.
Podeszły do grobu. Mariah Notbery. Żyła w latach 1970 - 2010.
- Mogła jeszcze pożyć. Ciekawe, na co umarła - powiedziała Farah.
- Nie wiem, ale wiem, że im szybciej obrobimy kilka grobów, tym lepiej.
Zaczęła zdejmować znicze i położyła je na innym grobie. Razem z przyjaciółką założyły klamry na nos i rękawiczki.
- No to podnosimy. Na trzy - Jade stała po lewej, a Farah po prawej - Raz, dwa, trzy - dziewczyny podniosły wieko trumny i przekręciły je na skos.
- Ale wali, fu - Farah poprawiła klamrę na nosie.
- Dobra, to co my tutaj mamy - Jade sposobał się granatowy diament na palcu trupa - wiesz co, chyba ten diament akurat se zachowam. Zawsze chciałam taki mieć.
- Zaraz Ci się wszystko spodoba i nic nie sprzedamy - Farah się zaśmiała - Tylko trzeba będzie to jakoś wyparzyć czy coś, bo będzie cuchnąć trupem.
- To go wyparzymy, jak nikogo nie będzie w domu - Jade patrzyła, co jeszcze ciekawego można zwinąć. Zdjęła wszystkie bransoletki i pierścionki oraz obrączkę. - No, trochę tego mamy. I dobrze, teraz kolejny.
Położyły z powrotem wieko trumny.
- Ciekawe, za ile to wszystko opchniemy. Może oprócz wyjazdu starczy jeszcze na coś.
- Fajnie by było, jakby wystarczyło jeszcze na ten telefony z klapką, co nam się tak podobały.
Dziewczyny szukały dalej, nieświadome tego, że są obserwowane...
-----
Mia czekała na Mike'a, kiedy usłyszała coś na schodach. Zerknęła na nie, ale niczego nie zauważyła. Gdy się odwróciła, zamarła. Poczuła paraliżujący strach i panikę. Przed nią, na podłodze, siedziała kobieta odwrócona do niej plecami. Było słychać jej cichy płacz. Miała na sobie taką czerwoną chustę, którą się zakłada, żeby nie zmarznąć i fioletową chustkę na głowie. Mia potrzebowała chwili na uspokojenie. Po minucie stwierdziła, że kobiecie trzeba pomóc.
- proszę pani? - spytała. Kobieta nadal płakała.
Mia zaczęła podchodzić powoli do kobiety. Po chwili stała za nią.
- proszę pani? - położyła dłoń na jej ramieniu. Kobieta spojrzała na nią. Miała około sześdziesięciu lat i ciemną karnację, lecz w oczy rzucały się jej błękitne, duże, smutne oczy.
- Kim pani jest? Dlaczego pani płacze?
- Jestem Samatha Thomson - powiedział smutnym tonem - A Ty kim jesteś?
- Nazywam się Mia. Czemu pani płacze? Czy coś się stało?
- On znowu to zrobił- powiedziała załamanym głosem kobieta.
- Kto? Co zrobił?
- ON. Znowu mówił mi, co z nimi zrobił. Wybiera dwie grupy ludzi. Jednym robi okropne rzeczy, a drugim mówi, co z nimi zrobił. Ja należe do tej drugiej grupy. Nikt go nie powstrzyma - kobieta zapłakała.
- Kim on jest?
- Jest jedną z najgorszych istot. Jest bezwzględny i podły. Całe jego życie polega na nękaniu ludzi i krzywdzeniu ich. Kiedy wybierze kogoś do którejś grupy, nic już Cię przed tym nie uchroni.
- Co on im robi?
Kobieta nie odpowiedziała. Zaczęła się kołysać w przód i w tył, płacząc jeszcze bardziej. Mia zdała sobie sprawę, że ten temat jest dla kobiety bardzo trudny i postanowiła o nic jej już nie pytać. Z tego wszystkiego zachciało jej się pić. Poszukała butelki z wodą w torebce i napiła się z niej. Gdy wkładała ją z powrotem zauważyła, że ma jeszcze dwa batony. Pomyślała, ze jednego da kobiecie na poprawę nastroju.
- Chce może pani...
Mię oblał zimny pot. W miejscu, gdzie siedziała kobieta, nie było nikogo. Mia uświadomiła sobie, że to był duch tego szpitala. Być może nie jeden...
-----
- Oni znowu mi to mówią - powiedziała smutno Madi do Blair. Siedziały przy stoliku na stołówce i jadły obiad. Gdy madi to powiedziała, dziewczyna siedząca naprzeciwko niej spojrzała na nią ze strachem ,wstała od stolika i przysiadła się do innego.
- Powiedz im, że jak nie przestaną, to oni tak skończą - powiedziała Blair.
Twoja koleżanka jest bardziej bojowa, niż Ty hahaha. Jakbyście musiały walczyć ze sobą o to, która zostanie przy życiu, to skończyłabyś z nożem w tyłku, oku, brzuchu i szyi lool
- Odwalcie się - krzyknęła Madi na całą stołówkę. wszyscy się na nią spojrzeli, a pani Sarah podeszła do niej i zabrała do gabinetu lekarskiego.
- Pewnie znowu dostanie uspokajacz - pomyślała Blair.
Tak, uspokajacz, na którego nasrała, naszczała i narzygała Twoja kochana pani Sarah hehehe. Albo lepiej - może w końcu go pomyli z jakimś innym lekiem i zdechnie w torturach psychiczno - fizycznych hihihihi
- Dosyć! - pomyślała Blair.
Albo wróci tu i po minucie po tym leku zacznie tańcować jak narąbana kapucynka, ktora rzuci się na Ciebie i Ci roztrzaska łeb
Skuliła się, podciągnęła nogi i zaczęła się kiwać. Jakaś opiekunka podeszła do niej i zaprowadziła ją do gabinetu lekarskiego. Minęły się z madi, przy czym obydwie usłyszały wredny chichot.
- Czemu oni to robią? Ostatnio nic nie pomagają rozmowy, bo nawet podczas nich to mówią. Wczoraj nie mogłam jeść śniadania, bo powiedzieli, że krew z mojej d*py lepiej by pasowała do tej kanapki. Już nie mam na to wszystko siły - mówiła zmęczona psychicznie Madi.
- Trzeba obrać jakąś taktykę. Jak następnym razem coś powiedzą, to ich totalnie ignorujmy i się uśmiechajmy. Bo w końcu celem dręczyciela jest zjazd wszystkiego u ofiary.
- Jestem ich własnością - powiedziała Madi poważnym, oświadczającym fakt głosem.
- Co? - spytała zaniepokojona Blair ze zdziwieniem.
- Ty też będziesz - powiedziała Madi tym samym głosem.
- Nie rozu... - nie dokończyła, bo usłyszała jakieś skrobanie. Spojrzała na ścianę przed nimi. Na niej sam rysował się jakiś symbol. Blair nie znała go, ale przeczuwała, że nie zwiastuje niczego dobrego. Zauważyła ruch. Szyja Madi przekręciła się 90 stopni w jej stronę. Następnie głowa koleżanki przekręciła się o 30 stopni na bok, a na jej twarzy pojawił się makabryczny uśmiech. Blair zaczęła krzyczeć.
- Co się dzieje tam na trójce? - krzyknął opiekun. Po chwili braku odpowiedzi postanowił iść sprawdzić, co to za krzyki.
-----
- Ładna ta kula ze śniegiem - powiedziała Chelsy trzymając ją w rękach. - Ją tez zabierzemy.
Łup. Usłyszały jakiś huk w pokoju nad nimi.
- Co to było? - spytała Chelsy ze strachem w głosie.
- Pewno coś zleciało.
- Samo?
- No wiesz, grawitacja i nierówno poukładane rzeczy.
- Może już wrócimy?
- No co Ty, jeszcze nie zwiedziłyśmy wszystkich pokoi. Idziemy sprawdzić, co to było?
- Musimy? - Chelsy miała strach w oczach.
- Oj spoko, to tylko pewno jakieś pudła czy coś. Może być w nich coś ciekawego.
Po chwili Chelsy się zgodziła.
- Ale idziesz pierwsza.
Wyszły z pokoju i skierowały się w kierunku schodów. Weszły na pierwsze piętro. Znajdował się tam taki sam dywan, tylko, że zielony. Na środku wisiała biała lampa.
- Dobra, to wchodzimy - Brookie otworzyła drzwi pokoju. Były tam tylko sterty pudełek. - A nie mówiłam, że to jakieś stare pudła? Ktoś nie zdążył wrócić po resztę rzeczy, zanim się stąd wyprowadził. - Popatrzyła po pudłach - O, to ten zleciał.
Podeszły i zobaczyły, że z pudła wysypały się jakieś zeszyty. Brookie wzięła jeden.
- Własność Cathy Heron. To chyba pamiętnik albo dziennik.
Przełożyła kartkę.
- 12 sierpnia 1967. Dzisiaj znowu się przeprowadzamy. To już trzeci raz. Chciałabym żyć normalnie. Bez tego udawania i kłamstw. Ale wybrałam już tą drogę i nie ma odwrotu. Muszę się przyzwyczaić, że tak już będzie zawsze. Ale nie żałuję. Coś za coś. Kiedy poznałam Rachel, Larysę, Zacka, Justina i Tommy'ego, nie wiedziałam, że tak zmienią moje życie. Ale w większości na dobre. Są moją rodziną. Otwiera się przede mną nowe, lepsze życie. Nowy rozdział. Jutro nowa szkoła. Ciekawe, jak będzie. Najważniejsze, że jestem na to gotowa. Będę musiała sama zadbać o pewne rzeczy. Kiedyś muszę. Tylko czemu to wszystko musi wiązać się ze śmiercią ludzi?
- Ze śmiercią ludzi? Nie podoba mi się to. To chyba dziennik jakiejś chorej psychicznie osoby - powiedziała Chelsy.
- To teraz wiadomo, czemu mieszkali właśnie tutaj. Nie chcieli, żeby miała kontakt z ludźmi.
- Boję się, co jest w dalszych wpisach.
- Ja jestem strasznie ciekawa. Wiesz, że lubię takie rzeczy.
Chelsy westchnęła i przewróciła oczami.
Nagle kątem oka spostrzegła, że coś mignęło w korytarzu. Zamarła.
- Brookie, ktoś albo coś jest w domu - powiedziała przerażona.
- Jak to? - spytała zlękniona.
- Coś mignęło w korytarzu, jak oglądałaś dziennik - pawie piszczała ze strachu Chelsy.
- Żartujesz? - spytała z nadzieją Brookie, ale gdy przyjaciółka pokręciła głową, zbladła.
- Co robimy? - Chelsy już prawie płakała.
- Wiem, że tego nie chcesz, ale musimy zobaczyć, co to było. Może to tylko zwidy oka, gdy słońce świeci Ci w oczy. Ale w razie czego weźmiemy coś na obronę - mówiąc to, wzięła do ręki metalowy pręt, który leżał w kącie.
Brookie podchodziła ostrożnie do drzwi, Chelsy była dwa kroki za nią. Brookie podniosła pręt i była gotowa walnąć nim przeciwnika. ich serca biły coraz szybciej. Nawet nie wiedziały, że przeciwnik wyczuł to, zanim zaczęły podchodzić do drzwi...
-----
- O, patrz na ten, jest jeszcze bardziej wypasiony, niż tamten - powiedziała Farah.
Przez pół godziny zdążyły obrobić jeszcze 3 groby.
- Tu pochowali jakiegoś faceta po piędziesiątce. Pewnie jakiś milioner. Nigdy nie widziałam tyle ozdób i dodatków przy grobie.
Zajęły się grobem z najcenniejszymi łupami i postanowiły se odpocząć chwilę.
- Masz fajka? - spytała Jade.
- No mam, ale tylko miętowe.
- Mogą być - Jade zapaliła papierosa i usiadła na ławeczce tyłem do Farah.
- Ale daje ten wiatr, nie?
- No, w końcu to cmentarz, tu zawsze wieje haha.
- Nie siadasz?
- Nie, po całym dniu siedzenia na tyłku w pokoju i zakuwania boli mnie już tyłek. A propo nauki, to nie obrazisz się, jak teraz sobie powtórzę w myślach tą biologię? jak jej nie zdam, to rodzice mnie zabiją, a mało tego nie puszczą na nasz wyjazd w wakacje.
- Spoko. Ja w tym czasie się zastanowię, co kupić mamie na urodziny.
Minęły trzy minuty, Jade wypaliła i czekała, aż Farah powie, że już skończyła powtarzać.
- Ej, żyjesz?
Usłyszała tylko powiew wiatru. Odwróciła się i zobaczyła, że jej przyjaciółki nigdzie nie było.
- Farah? Poszłaś się odlać?
Cisza. Jade zaczęła panikować i bać się o siebie i przyjaciółkę. Nie wiadomo, kto mógł tu być poza nimi. Farah maiła rację, nie powinny iść na ten cmentarz. Nie wiedziała, co robić.
Postanowiła sprawdzić krzaki, które były za ławeczką. Podchodziła powoli czując strach przed tym, co może zobaczyć. Obeszła połowę krzaku i wrzasnęła. Przy krzaku leżał jakiś człowiek w stanie rozkładu, cały we krwi, z rozprutym brzuchem i bez połowy nogi. Zaczęła się cofać, po chwili zaczęła biec w stronę wyjścia z cmentarza. Gdy była przy bramie próbowała ją otworzyć, ale była zamknięta. Zaczęła ją szarpać.
- Wybierasz się gdzieś? - usłyszała głos jakiegoś starca. Ostatnie, co poczuła, to silne uderzenie w głowę.



